Pessoanın canını çok sıkmışlar o kadar sıkmışlar ki huzursuzluğun kitabı gibi bir şey ortaya çıkmış. ama iyi ki sıkmışlar.  yoksa yazmazdı. en azından şöyle bir satır olmazdı:
''Yazmak, unutmaktır.''
adam haklı.bence de en azından unutmanın ilk adımı. içindekini dışarı atmadan ona ait olduğu bir yer bulmadan nasıl unutabilirsin ki? uygun bir yer bulsak aklımızdakilere belki de herşeyi unutabiliriz bir gün. mühim nokta onlara yine kendi içimizden daha düşük bir yere koyacak kadar unutmak istememiz.