bütün mutluluklarımızın içine biraz korku katılmış gibi, ne kötü. hiç bir şeyi tam yaşayamıyoruz. kırılmışız ya önceden bir kere toplayamıyoruz parçalarımızı. dağılan her neyse hiç bir zaman tam olarak birleşmicek. kıl kadar bir parça hep eksik. inancımız eksik. ne de olsa bu dünyada o son hep filmlerde görülmüş. en çok acıyanlar hep en çok hissedenler olmuş filmlerde, ondandır belki korkumuz. ondandır belki her adım atışımızda acaba diye ayağımız havadayken duruşumuz. o acabaların altında bilmediğimiz ne kadar soru işareti varsa o kadar uzun kalmışız havada. ve kaybetbekten korkuşumuz en büyük acabamız olmuş. acaba bir daha her şey aynı olur mularla, korkular, saklılarla içimizi sıka sıka bir hal olmuşuz. olmuşuz da ne soru işaretine bir cevap bulmuşuz ne de acabanın sonunu sormuşuz. kurmuşuz kurmuşuz, en sonunda kendi kurgumuzda kaybolmuşuz!
karşımızdakini kaybetmekten korkarken kendimiz yok olmuşuz.
ve en sonunda şarkı olmuşuz.