İkinci yeniyi işlerken Cemal Süreya'nın '' keşke yalnız bunun için sevseydim seni '' dizesini hiç anlamamıştım ... Taa ki seni neden sevdiğimi düşünene kadar.O kadar çok kullandım ki o dizeyi, sonra sonra.

'Sevme' dedin.Bir şeyler hissetmeyi bırakabilseydim bu ilk sen olurdun zaten ''senin aracılığınla bana hediye edilen ben '' bir başka deyişle  -ki ben Franz Kafka'nın deyişlerini severim-. İstediğim ne varsa yavaş yavaş yaşıyoruz ve ben her olayda, her konuşmada bir kez daha ikiye bölünüp dağılmakla kalıyorum. İçerde bir ipek deli divane dört duvar haykırıyor seni bulduğu, en azından tanıdığı için.Diğer tarafı tarif etmesi çok zor.Söylemediği, acı-tatlı gerçekleri içinde tutmaktan sabırsız,gördüğü durumları hazmedemeyip seni - dolaylı olarak kendini- kaybetmekten dünya kadar korkuyor.Çarpıştıkları an aklımı kaybedicek gibi oluyorum ve sadece seni görmek, yaşadığına dair bir işaret görmek bana iyi gelebiliyor mesela, saniyelik bile olsa.

Bundan daha zoruysa dışarıya çıktığımda başlıyor. Tüm bunları unutup bu sefer hayatımı ikiye bölüyorum. İçeride senle geçirdiğim anlar -senin olduğun hayatım - var. İkincisi tam bir işkence; aynı konuları, muhabbetleri, filmleri, kitapları, şarkıları, . . .  senle konuştuktan sonra bir başkasın anlatmak cinayet sebebi.Karşımdakine anlatmadan önce sesin/yazdıkların aklımda. Sonra gel de bunları anlamayan birilerine anlat ve bunları daha önce hiç seninle konuşmamış gibi saklı bırak.

Olmuyor, hayatımın neredeyse tüm anlamını bir anda üstüne almanı ve bunu paylaşamamayı kaldıramıyorum.

Ağır geliyor anlıyor musun ?

Ama bir yandan da onlar zaten sana hazırlandı gel al diye dua ediyorum.

YA GEL YA DA . . . ya da'SI YOK GALİBA;
GEL SEN,
GEL .

''aydınlık neyin oluyor senin  

gökyüzü akraban filan mı  

beni bulur bulmaz gözlerin ş 

imşek çakıyorum yalan mı  

yüzünde yalazını gezdirdiğin  

saçlarından tutuşmuş orman mı  

akla ziyan bir şey elektriğin 
ayışığı mavisi dudaklarından mı  

o ışık zenginliği mi giyindiğin  

uzay tozları mı yıldızlardan mı  

elime dokunduğu an elin  

güneşler açıyorum sahi ondan mı  

aydınlık neyin oluyor senin''

                                   ATTİLA İLHAN 

iyi miyim kotu muyum ?
guzel miyim cirkin miyim ?
sinirli miyim sakin miyim ?
asik miyim sorhos muyum ?
dunyali miyim uzayli miyim ?


HICBIRISININ cevabi yok bu aralar. aramak isteyen bir ipek de yok . alacagi cevaplardan deli gibi korkuyor bu sefer bu kiz . zaman geciyor ve ben hayatima girenleri degerlendirmekle geciriyorum hayatimi .  fallarimda cikan o zamanin gecmesini bekleyip sadece susuyorumm, belki ordan yirtarim diye . insanlarin kosusturmacalari, konusmalari hepsi icimi acitiyor ama acitmiyor-mus gibi davranmak isime geliyor . hayatimdaki cogu kisiyi ayakustu kandirdigimi sanirken en rahat kendimi kandiriyomusum, fark ettim / fark ettirildi ki bu daha cok koydu galiba . kacarsam daha kolay olur dedim, olmadi . aksine bogazimdaki yumruk icime oturmaya basladi . zorlarsam olur dedim, olmicak . cunku istedigimi ve beni bekleyeni o kadar iyi biliyorum, ki  bu canimi cok yakiyor . ilk defa canim degisik yerimden yaniyor . . . ve ben susuyorum .

inat damarımı attırmak çok zordur, en sinirli olduğum anda bile atamayan bu damar tutar da iki çift lafla kan pompalamaya başlar. bu saatten sonra olacaklar benim elimde değil acıyan canının, çekeceğin pişmanlıkların günahını da almam, o büyük lokmayı geri yutarken hazmettirici olarak yanında olurum ama sırf yüzünü görmek için,
hı-hı yaparım bunu gezegen değiştirsen bile bulurum, bana acının allahını versen, canının yanması canımı yaksa da yaparım.
çünkü; bak ben zır deliyim ya benimsin ya ölüsün budur tek söylediğiiiiiimmmm :*

zardanadam - KAFAM SENİNLE GÜZEL

açık ve net kafam seninle güzeeeelllllll, seninleee güzeeelllll seninle kafam güzeeellll

ŞİMDİ REKLAMLAR . . .

Milan Kundera - Gülünesi Aşklar'dan;


-bir yalanın başka bir yalana eş dfeğer olduğunu düşünüyorsun ama yanılıyorsun.Ben aklıma gelen her tür aldatmacayı,her tür şakayı yapabilirim, ama yine de kendimi bir yalancı olarak görmem.Bu yalanlar, onlara yalan adını veriyorsan, beni olduğum gibi ortaya koyarlar; bu yalanlarla hiç bir şeyi gizlemem, bu yalanlarla aslında gerçeği söylerim.Ancak hakkında yalan söyleyemeyeceğim şeyler vardır.Derinlemesine bildiğim,anlamını kavradığım ve sevdiğim şeyler vardır . Bu şeylerle şaka etmem . Bu konularda yalan söylemek, kendi kendimi küçültmek olur, bunu yapamam ben, benden bunu isteme yapamam.-

 İnsanlar aşık oldukları için acı çektiklerini savunurken ağızlarına çakasım geliyor iki tane. Aşık olduğumuz için değil bir şeyler eksik kaldığı için, yanında olabilecekken başkasına elinle verdiğin için, adam/kadın üzerindeki hayaller bitmeden elden alındığı için kısacası içinde patlayan bütün pişmanlıklardan dolayı acı kalıyor . Hadi kalıyor o acı, bari ona sahip çıkmayı bil.O da yok; aynı hataları tekrarlayarak, hemstır  gibi bir dönme dolabın içinde at gözlükleriyle dünyayı dolaştım derken aslında sadece zaman ve oksijen kaybediyoruz. Ve en acısı her defasında biraz daha fazla insanın canını  sırf zamanımız geçsin, tüm bunları düşünmeyelim diye çok kolay harcayabiliyoruz.   

Aşık olmayı geçtim, önce kendimize karşı biraz dürüst olsak ?

-o-

Bu arada artık yaz gelse de şu dönme dolaba harbiden binsek fotoğrafın çekildiği zamanı, yanımdakileri çok ama çok özledim .