İnsanlar aşık oldukları için acı çektiklerini savunurken ağızlarına çakasım geliyor iki tane. Aşık olduğumuz için değil bir şeyler eksik kaldığı için, yanında olabilecekken başkasına elinle verdiğin için, adam/kadın üzerindeki hayaller bitmeden elden alındığı için kısacası içinde patlayan bütün pişmanlıklardan dolayı acı kalıyor . Hadi kalıyor o acı, bari ona sahip çıkmayı bil.O da yok; aynı hataları tekrarlayarak, hemstır  gibi bir dönme dolabın içinde at gözlükleriyle dünyayı dolaştım derken aslında sadece zaman ve oksijen kaybediyoruz. Ve en acısı her defasında biraz daha fazla insanın canını  sırf zamanımız geçsin, tüm bunları düşünmeyelim diye çok kolay harcayabiliyoruz.   

Aşık olmayı geçtim, önce kendimize karşı biraz dürüst olsak ?

-o-

Bu arada artık yaz gelse de şu dönme dolaba harbiden binsek fotoğrafın çekildiği zamanı, yanımdakileri çok ama çok özledim .