(ne facebooka ne tivitıra sığdıramadım ben bu yazıyı bari bu da burada dursun)

 bugünü de yazın bir kenara. ne çok yazılmış gün oldu değil mi? ne çok giden can oldu. devlet, politika, rant, kar, saplantı, kişilik bozuklukları,... ne çok insan canı aldı. ne çok yalan duyduk. ne çok kinlendik, üzüldük. ve en acısı her seferinde ne kadar güzel hiç bir şey olmamış gibi devam ettik, alıştık, duyarsızlaştık, montajlandık,....
 olay göstermelik sokağa çıkmak değil sadece, berkinin ölümüne karşı durmak değil, alinin ölümüne ya da katliamın birine üzülmek değil. insanların ölmesine karşı olmak, şiddete karşı olmak, sırf feysbuka koymak için sokağa çıkmak değil. berkini bir simge haline getirmek hiç değil.
  insanlar sevdiklerini kaybedince üzülürler doğal olarak ama biz hiç tanımadığımız insanlar için üzülmüyoruz sadece. yine salak yerine konduğumuz için bu kin, üzüntü var bence. (belki bu kadar uzakta olduğum için benimki). asıl utanması gerekenlerin damarının bile titremediğini görmek acıtıyor belki bizi. artık yetti belki de ... herkesin hissettiği farklıdır kuşkusuz. ancak benim bildiğim bir şey var; bu dünyada zaten adalet yokken bu kadar yüzüme çarpması bana acı veriyor.
 biraz umut varsa içimde umarım gerçek olur ve çocuklar, evlatlar insanlar daha insanca yaşarlar.
 ama bugünü de unutma ipek, ilerde ekmek almaya giden bir çocuk görürüm başta berkini sonra adını bile aklımda tutamayacağım kadar yönetime kurban gitmiş insanlara haklarını teslim etmek gerek. kolay değil kör bir sistem uğruna ölmek.