bu sabah ilk defa karnım ağrıdı. ağrıyla uyandım annemlerden kilometrelerce uzakta. karın ağrısına ne olacak ondan değil ama ya annemler duysa ne kadar üzülürler diye korktum, ben üzüldüm. akşam oldu eve geldim ispanyada bile olsam gündemden uzak kalmayayım dedim ve Ali İsmail Korkmaz'ın dava haberlerini okudum. O kadın da anneydi, Ali de çocuktu. O adam da babaydı. şüphesiz dostları vardı, her gün selam verdiği esnaf vardı belki benim gibi. Onlar hala aliyi seviyor ama sevgi bu düzende adalet getirmiyor.
ben karın ağrısına üzülürken; o davada yargılananların, sokakta dolaşanların, çankayada oturanların aldığı nefes nasıl içlerine sindi ?

bu yazı dursun buralarda bir yerlerde; olur ilerde anne olurum, dost olurum, esnaf olurum... Ali'ye ve onlarca kişiye yapılan bu vicdansızlıkları unutturmamak gerek. kinlendiğim şey makam, mevki, partiden çok vicdanını kaybetmiş zihniyet, en azından sadece bunu hatırlayayım.