insanlar geliyor geçiyor çevremden, bir şekilde aynı masaya oturuyoruz, tanışıyoruz, içiyoruz, gülüyoruz, oynuyoruz, ...  bir kısmı neydim ne oldum havalarındalar bir kısmı gerçekten insan; bir kısmı sadece beden , oksijen tüketiyor bir kısmı gerçekten beni ben yapıyor . hayat akıyor, dersler geçiyor ve ben bir şeyleri tutamıyormuşum gibi geliyor. önceden güldüğüm kadar içten gülemememi o bedenlere borçluyum  ama bu ayrımı yaptıranlarda beni ben yapanlar . hayatıma giren herkes bana bir şey gösteriyor bir taraf kötüden ders aldırırken diğer taraf kıymet bildirmeyi minnettarlığı ve aynı zamanda diğer tarafa saygı duymayı öğretiyor. ben büyümeyi reddediyorum ve her zaman için o ipek olarak gerçek arkadaşlarımın yanında olmayı seçiyorum . sadece yaşamın tadına varıyorum ve bunu yaparken yanımda hep o özel insanların olmasını istiyorum . hiç keşkem yok ama izmirde çok iyi ki biriktiriyorum ve bunu sağlayan büyük küçük herkese bir şeyler borçluyum. güzel olan çirkefle anlam kazanıyor siyah beyazla, tatlı acıyla,  iyi ki hayatımdaki herşeyi tanımışım ama bazılarınız tanıdıktan sonra uzak olsa da olur kasmanın anlamı yok; bir gün beden olmaktan kurtulabilirsiniz umarım .