harfi harfine doğru olduğunu düşünmekteyim.

-

İşi çözdüğüm kadarıyla insanlar hayatlarının ilk yarılasında yaptıkları hataları  son yarıda [özellikle belli bir yaştan sonra]  ödüyorlar.Belki aldıkları ahları, üzdükleri insanları değiştirdikleri yaşamları , batırdıkları umutları, ... bilmeden, anlamadan ve  değiştiremeden; kendilerini günahsız, doğru ve masum sanarak bu hayatta kötü bir şekilde sona yaklaşıyorlar. Belki de bu yüzden huzur evleri içimdeki acıma duygusunu ya da şefkati kabartamıyor. Kötü şans diye bir şey tabiki var ama bunun yanında kötü seçimler de var.Belki de  onları öderiz uzak yaşlarda  ve bir insanın cehennemde yaşadığını görmemiz için  çok uzun bir yolculuk yapmamıza gerek kalmayabilir .