kocaman kocaman kahkahalarım oluyor bazen ama o kadar yüksek o kadar yapma o kadar büyüklerki bir anda ortamı değiştiriyorlar insanların istediği şey oluyorlar ; kimine göre eksik olan mutluluk kimine göre içinde patlayan duygular. ben o kahkahayı attıktan sonra hayat onlar için kolaylaşıyor ama benim içime oturuyor bu sefer o kahkaha . tabii ki hemen büşraya bir  telefon sesini duyup biraz dikkatimi dağıtıyorum sonra yine devam. bir gün dayanamayıp büşrayı aramıcam ve içimdekileri kusucam . sonra ne suratlarına o rahatlıkla bakabilcem ne de buraya bir daha gelmek isticem . çözemiyorum neden geçmişi bu kadar peşlerinden getiriyorlar ? ya da neden unutkanlıkları tutmuyor zaten  ömrün geçip gitmiş yarışınca savaşınca sen mi kazanıyorsun ? ilgisiz kalınca takmıyormuş gibi yapınca oluyor mu ? yaşlıların genç taklidi yapmadığı kimsenin bir birine oyun oynamadığı bir yaşam düzeni talep ediyorum veee tüm bunların sonunda o zaman şarkıı söylemek lazım avazzz avaaaaaz moduna bağlayıp bende onlara bu şekilde işkence ediyorum aslında kınadığım şeye dönüşüp evrimimi tamamlıyorum .