en yakınıma yardımcı olamamak çok oturuyor içime . bakışından anlıyorum artık onu, tanıyorum -ondan iyi-. ama dokunamayacağım yerden vuruluyor her defasında .  yanında olmaktan, gözlerinin içine bakmaktan başka yapabileceğim  bir şey olmadığını her anladığımda ve dünyanın gerçekten adaletsiz bir yer olduğunu gördüğümde içim acıyor.  eğer bir şansım olsaydı rüyalara girmek isterdim . madem dünya düzeni izin vermiyor bende anlatmak istediklerini diğer yoldan ulaştırırdım . birbirini kandırmadan kartları açık olarak oynamanın bir yolu olmalı ve sonu güzel bitmeli.
yooksaaa nerde bu adalet nerdee bu devlet nerdee bu millet
?