annem uyandırırdı beni . sakin sakin ''hadi kızım kalk güzel kızım'' diye . şimdi sabah alarm çaldığında annemin sesini arıyorum odada. gözlerim kapalıyken hayalini görmesi kolay oluyor -artık kazınmış beynime- ama alarm sesim matkap sesi olunca sesini duymak biraz zor.evden çıkarken de iki eliyle kavrayıp suratımı gözümden öte içe bakarak ''bütün başarılar senin olsun'' derdi . çocukları söz konusu biraz bencildi ne yapalım :] bunu atlatmanın yolu daha kolay bende aynaya bakarak -en azından aynadaki ipeğin gözlerine bakarak- ben bir şeyler başardıkça annem hep yanımda diyorum . neyse çok konuştum bana artık okul yolları

veee bu da sabah kahvesi