dünya geçici, kalıcı olan tek şey ise kalbine dokunduğunuz insanlar. eğer o kadar şanslıysanız -lar eki geliyor o insan kelimesine. insan çoğaltmak marifet değil, iyi ya da kötü değil ama bu dünyadan toprak altına girince geriye ne ad, ne para, ne dua kalıyor. bir tek alışkanlıklar kalıyor ki onlarda zamanla tersi yönden alışkanlığa dönüşüp yok oluyor.
içimdeki öfke ve bu döneme ait kızgınlık da aynı alışkanlıklar gibi yok oluyor belki ama elimde kocaman bir kazan ve içinde insanların saçma tarafından onlarca hikaye kalacak. yani umarım gidip bitiyordur artık bu zaman dilimi yoksa psikolojik tepkilerden fizyolojik tepkilere geçmem an meselesi.
yoksa katil olmam bıçak sırtı.

helvası kavrulmamış adamların ruhlarına anı niyetine;